Met niks meer dan het laatste gedicht van Samuel Beckett onder de arm, zijn we begonnen met het maken van een nieuwe voorstelling.
In een poging te benaderen wat alleen beschreven kan worden als onbeschrijfbaar, onuitspreekbaar en onbenaderbaar gaan we opzoek naar wat Beckett bedoeld zou hebben met zijn herhalende “waanzin..”.
Waanzin, om te zeggen, om te zien, niet te zien, zonder woorden, grappig, in zeker opzicht, te ontwaren, ver weg, daarzo ergens…
In deze zoektocht laten we ons vergezellen door Elvis de Launay (zee, tuin, Jarman/Mama Dada) en Boris de Klerk (dat het was/A la Recherche)
Ons lappendeken van gevonden en verzwegen woorden, takjes en touwtjes, briefjes en kaartjes, glaasjes en blikken kun je van 27 tot en met 30 mei aanschouwen, exclusief in het Frascati Theater in Amsterdam.